Magyar Boogschieten
De boog die de Magyars gebruiken is er één die door veel verschillende volken in dezelfde vorm of met kleine aanpassingen werd gebruikt. Later krijgt de Magyar boog de naam ‘Ruiterboog van Europa’ nadat de Magyars zich in hedendaags Hongarije hebben gevestigd. De Hongaren zijn nog steeds trots op deze erfenis en tot op de dag van vandaag komen er veel bogen makers uit Hongarije en omstreken.
Korte Geschiedenis
De Magyars waren van origine een nomadenvolk die vanuit Centraal- en West- Azië richting Europa trok, zoals velen voor hen. Uiteindelijk kwamen ze aan in het huidige Hongarije, een stuk land dat de ‘Pannonische Vlakte’ wordt genoemd. Dit is een gebied dat voor de aankomst van de Magyars al in vele handen is geweest, waaronder de Romeinen die het stuk land de provincienaam ‘Pannonia’ hebben gegeven, vernoemd naar de vorige inwoners de Pannoniërs. Dit stuk land is vruchtbaar en ligt verscholen tussen verschillende gebergten. Dit maakte het uiterst geschikt voor de Magyars om te blijven, wat zij deden tussen het jaar 862 en 895. Lokale bevolking en buurlanden moesten hier erg aan wennen, en om zich aan te passen in het gebied en minder over te komen als een bedreiging, werd rond het jaar 1000 het koninkrijk Hongarije gesticht. Hongarije is de naam die wij geven aan het land van de Hongaren, maar dit is niet hoe zij zichzelf noemen. De naam die zij zelf gebruiken is Magyarország, wat ‘Land van de Magyaren’ betekent. ‘Onugor’ was waarschijnlijk het woord waar we Hongarije op hebben gebaseerd, wat de naam was van één van de stammen die met de Magyars meetrokken in dit gebied. De H is er later waarschijnlijk voor geplakt door westerse landen, omdat zij de Magyars verwarden of verwanten aan de Hunnen, die zo’n 300 jaar eerder dit gebied hun huis noemden.
Magyar Bogen
De bogen die de Magyars gebruikten waren gemaakt van een composiet, een combinatie van materialen. Net als veel andere steppe volkeren maakten zij de bogen van hout, hoorn en pees. De hoorn op de buik geeft de boog zijn kracht en is geschikt voor het opvangen van de compressie. Het hout in het midden als een skelet, en de pees op de rugkant van de boog direct op het hout aangebracht. Dit materiaal was uiterst geschikt tegen de ‘rek’ van de boog, en hield de boog in model.
Het model van de Magyar boog is er één die veel overeenkomst heeft met andere nomadische volkeren. Een recht of teruggebogen handvat, en lange siyahs. De siyah is een recht uiteinde, aan beide kanten van de boog waar de pees in zit. Deze rechte uiteinden buigen niet, in tegenstelling tot de rest van de boog, wat een soort hefboom effect creëert. Hiermee kon de boog zijn pijlen sneller, met een lagere trekkracht, afschieten. Het gebruik van een siyah was vrij normaal voor ruiterbogen, de mongolen gebruikten een vergelijkbaar model vanwege de effectiviteit van de siyah.
Niet alleen in Azië was dit model populair, ook in Europa (voornamelijk Centraal- en Oost-Europa) kwam deze ruiterboog veel voor. Veel volken die hier woonden hadden een achtergrond in de nomadische levensstijl, en het gebruik van de ruiterboog was vrij normaal, naast de populaire long- of short-bow.
Opwaardse Pijlenkoker
De pijlenkoker die de Magyars gebruiken is opmerkelijk, niet alleen in vorm, maar ook in functie. Dit type pijlenkoker is niet alleen gebruikt door de Magyars, maar door meerdere volkeren en bleek zeer effectief te zijn op andere manieren dan de pijlenkokers die we kennen. Deze pijlenkokers waren langer, de hele pijl kon in deze koker. In plaats van een opening aan de bovenkant van de koker, zat er een aan de zijkant bij de punten van de pijlen. Normaal zou dit betekenen dat, als je een ‘gemiddelde’ pijlenkoker in je hoofd hebt, de pijlen uit de koker zouden vallen. Echter was het bij deze pijlenkoker normaal dat de punt niet naar beneden wijst, maar naar boven! Het idee hierachter was dat, als je meerdere pijlen had met verschillende punten voor verschillende functies, je de pijl die je nodig hebt makkelijk kan identificeren. Daarnaast hebben sommige van deze pijlenkokers ook nog een klepje waarmee ze de opening kunnen sluiten en dus hun pijlen kunnen beschermen tegen weer en wind!
Magyar Schiettechniek
Voor de Magyars zal hetzelfde gelden als voor veel nomaden volkeren zoals de Hunnen, Mongolen en Tataren, waar de schiettechniek wordt overgebracht van generatie op generatie. Er wordt echter nog een techniek genoemd bij de Magyars, die we de ‘Slavische schiet methode’ noemen. Deze techniek heeft, zoals de naam impliceert, een geschiedenis in Oost-Europa, en het zou aannemelijk zijn dat ook de Magyars van deze methode gebruik hebben gemaakt. De Magyars vallen echter niet onder de etnische term ‘Slaven’, de naam voor deze schiettechniek is later gegeven en staat los van enige etnische volkerengroep. Zo is er ook sprake van een tekst in Arabische geschriften over deze schiet methode.
Bij de Slavische schiet methode, combineren we de duim ring methode en de mediterrane methode. De pijl wordt langs de rechterkant van de boog geplaatst zoals bij duim ring techniek (voor een rechtshandige schutter), maar de pijl en pees worden gegrepen zoals bij de mediterrane methode (1 vinger boven de pijl, 2 vingers er onder). Hier komt echter hetgeen wat deze methode uniek maakt. Om de pijl niet van de booghand af te laten vallen, laat de schutter de wijsvinger die boven de pijl zit langs de pijl lopen. Zo wijst de schutter in principe met zijn wijsvinger langs de pijl, en duwt hij zacht met zijn wijsvinger tegen de pijl aan. Door deze druk kan de pijl niet van de booghand af vallen, net als met de duim ring methode.
Tegenwoordig is de Slavische schiet methode heel erg populair bij moderne schutters te paard en bij ‘speed shooters’. Met de Slavische methode kun je snel een pijl op je pees zetten en deze afschieten zonder dat je te veel andere handelingen hoeft te doen.